Spurningar um friðun sem þarf að svara

Allur þunginn í þessari svartfuglaumræðu hvílir á því atriði að ekki skuli veiða úr stofnum sem fari minnkandi - það er að ekki skuli veitt úr stofnum ef veiðarnar eru ekki sjálfbærar. 

Því spyr ég:

1. Á engu máli að skipta hver stærð stofnsins er, eða staða hans að öðru leyti s.s. af hverju stofninn minnkar?

2. Á í framhaldinu aðeins að leyfa veiðar úr stofnum sem eru í vexti eða einhverju skilgreindu jafnvægi?

3. Er þá ekki með þessum sömu rökum sjálfgefið að opna fyrir veiðar á stofnum í vexti - en hafa einhverra hluta vegna verið friðaðir?

 

Koma svo...!

 

Hér er skýrslan sem þetta snýst allt um

 

Veiðibann eina siðlega viðbragðið

Vangaveltur um svartfugl...

Nýlega kom út skýrsla þar sem farið er yfir ástand svartfuglastofna við landið og stungið upp á viðbrögðum vegna þess. Í stuttu máli virðast svartfuglastofnar við landið vera á beinustu leið til helvítis og ástæðan er skortur á fæðu sem hentar ungunum -  aðallega sandsíli. Þetta er náttúrlega hið versta mál og allir sammmála um það.

Nú virðist málið vera þannig vaxið að ekkert sé hægt að gera til að bregðast við orsökum fækkunarinnar. Jafnframt virðist ljóst að veiðiálag á flesta þessa stofnana sé í raun lítið miðað við stærð þeirra - hafi raunar farið minnkandi - og ekki líklegt til að hafa afgerandi áhrif á þróunina.

Meginniðurstaða meirihluta skýrsluhöfunda er að leggja til friðun allra svartfuglastofna næstu fimm árin. Þar vegur þyngst sú skoðun að ekki sé rétt að stunda veiðar úr stofni sem fari minnkandi þar sem slíkar veiðar séu ósjálfbærar.  Þar með var friðurinn úti, nefndin þríklofnaði í afstöðu sinni og fyrirséð skotgrafaumræða er komin í fullan gang.

Nú eru ofangreindar línur langt í frá nákvæmur útdráttur en meginlínurnar ekki fjarri lagi að ég held. Ég spyr mig hvort niðurstaða nefndarinnar hafi ekki verið mjög ótaktísk? Hefði ekki verið miklu vænlegra að leggja til  að takmarka veiðar í tíma og rúmi og ná um það betri samstöðu. Það hefði ekki útilokað möguleika á friðun síðar.

Og svo ég haldi áfram að velta vöngum, ætla menn þá í framhaldinu, sjálfkrafa að banna veiðar út minnkanndi stofnum, hver sem stofnstærð þeirra er, á þeirri forsendu að þær séu ósjálfbærar ??? Varpstofn lunda er talin vera um 2,5 milljónir para, en viðkoman er vissulega hæg - jafnvel í góðæri. Þá þurfa menn líka í framhaldinu að svara spurningunni hvort ekki beri hreinlega að leifa veiðar á stofnum sem eru sterkir eða í vexti ???

Hvaða rök eru fyrir því að banna landeiganda að selja eitt fálkaegg úr hreiðri þegar fálkastofninn er í uppsveiflu - svo dæmi sé tekið?